Surrealizm w malarstwie
Surrealizm w malarswie
Surrealizm (inaczej nadrealizm) – To kierunek w szuce charakteryzujący się paradoksalnością obrazów (sprzecznych z rzeczywistością lub logiką) z używaniem symboli, aluzji i odnisień do mitologii, historii i politykę.
Mieszanie snu i rzeczywistości w postaci sprzecznych kombinacji realistycznych obrazów poprzez kolaż lub technikę przedstawiania jako obiektów sztuki przedmiotów stworzonych pierwotnie do celów domowych.
Pojawienie się i założyciele
Surrealizm powstał we Francji w 1924 roku. Po raz pierwszy tego terminu „surrealizm” użył Guillaume Apollinaire (1917 r.) w znaczeniu nadrealizmu. Ojcem tego kierunku w sztuce był André Breton, który wydał „Manifest surrealizmu”. W 1925 roku odbyła się pierwsza wystawa malarzy surrealistycznych.
Surrealizm zaczął swoją drogę we Francji, a następnie rozprzestrzenił się na inne kraje europejskie i Południowoamerykańskie. Silny wpływ na kierunek surrealistyczny wywarli G. Moreau i O. Redon.
Cechy surrealizmu.
Nurt ten czerpał swoje inspiracje z dadaizmu oraz malarstwa Hieronima Boscha, żyjącego na przełomie XV i XVI wieku. Można wyróżnić trzy typy malarstwa surrealistycznego:
- abstrakcyjne,
- figuratywne,
- kolaże.
Głównymi cechami surrealizmu są:
- Niezależność od racjonalności: Odrzucenie logicznego myślenia na rzecz tworzenia dzieł wykraczających poza tradycyjne normy.
- Eksploracja nieświadomości: Zainteresowanie światem snów, marzeń i nieświadomych impulsów, widoczne w dziełach artystycznych.
- Użycie technik automatyzmu: Wykorzystywanie spontanicznych działań bez świadomej kontroli, by uchwycić autentyczne, nieświadome myśli.
- Skoncentrowanie na nielogicznych, onirycznych obrazach: Kładzenie nacisku na tworzenie absurdalnych, często snem inspirowanych obrazów, mających pobudzać emocje i wyobraźnię.
Breton uważał, że malarstwo nie może naśladować natury, lecz koncentrować się na wnętrzu artysty i jego przeżyciach. Malarze surrealistyczni niczym nie krępowali swojej wyobraźni i tworzyli bez żadnych zahamowań. Buntowali się przeciwko normom moralnym, regułom społecznym i jakiemukolwiek porządkowi. Ci malarze chcieli prowokować i kreować absurdalne obrazy. Odnajdywali oni cudowność z zwykłych rzeczach i dramatyzowali pozornie błahe wydarzenia. Dla nich wielkie znaczenie miał element zaskoczenia, nonsensu i absurdu. Aby dotrzeć do głębi własnej podświadomości, artyści często używali narkotyków i alkoholu, stosowali hipnozę lub ekstremalne uczucie głodu.
Artyści surrealistyczni
Pomimo tego, że surrealizm został pierwotnie stworzony jako ruch literacki, wkrótce podobny rodzaj myślenia i tworzenia dzieł sztuki rozprzestrzenił się na malarstwo. Wizualne oszustwo, paradoksalne połączenie form, przepływające przedmioty z jednego do drugiego – to żywe oznaki surrealizmu. To demontaż wszystkich znaczeń i ustalonych koncepcji rzeczywistości.
Przedstawicielami malarstwa surrealistycznego byli m.in.: Salvador Dali („Płonąca żyrafa”), Marcel Duchamp (LHOOQ), René Magritte (syn człowieczy) i i wiele innych.
